W dniach 5 i 6 lipca 2025 roku w klimatycznym Centrum Drzeworytu Płazowskiego odbyły się warsztaty szycia spódnic prowadzone przez Monikę Mirandę Nowakowską. Spotkanie to było częścią projektu Etnoperformance – wokół skrzyni wiannej, którego celem jest ożywianie lokalnych tradycji, a także tworzenie przestrzeni do integracji i budowania więzi we wspólnocie.
Warsztaty zgromadziły osoby zainteresowane zarówno rękodziełem, jak i odkrywaniem dawnych technik pracy z tkaniną. Mieliśmy okazję przekonać się, jak wiele satysfakcji i radości niesie tworzenie własnego elementu garderoby. Tym bardziej, że proces ten rozpoczynał się już na etapie przygotowania materiału.
Naturalne barwienie i zadruk tkanin
Na warsztatach wykorzystaliśmy tkaniny farbowane w naturalnych wywarach roślinnych, co pozwoliło wydobyć głębokie, organiczne kolory, dalekie od sztucznej powtarzalności przemysłowych barwników. Następnie materiały zostały zadrukowane przy użyciu drewnianych matryc, zgodnie z tradycją drzeworytniczą charakterystyczną dla regionu.
Połączenie barwienia i drukowania sprawiło, że każda tkanina była absolutnie niepowtarzalna!
Od projektu do gotowej spódnicy
Pod okiem Moniki Mirandy Nowakowskiej poznawaliśmy kolejne etapy pracy: od przygotowania projektu, przez zszywanie i marszczenie materiału, po estetyczne wykończenie spódnicy. Instruktorka cierpliwie dzieliła się wiedzą, a każdy etap był okazją do zdobycia praktycznej umiejętności.
Nie zabrakło momentów wymagających skupienia, ale też i radości – zwłaszcza gdy spódnice zaczynały przybierać ostateczny kształt. Satysfakcja z własnoręcznie stworzonego ubrania była ogromna! Co ważne -wszyscy doskonale czuliśmy, że ubrania szyte na warsztatach nie tylko nawiązują do tradycji, ale też doskonale sprawdzą się we współczesnych stylizacjach.
Warsztaty jako przestrzeń spotkania
Projekt Etnoperformance wokół skrzyni wiannej to coś więcej niż nauka rękodzieła. To także okazja do spotkania i budowania więzi międzypokoleniowych oraz międzykulturowych. Jak podkreślają organizatorzy, jednym z celów projektu jest nie tylko zachowanie tradycji, ale też pokazanie, że dziedzictwo kulturowe może stać się inspiracją i narzędziem do tworzenia nowej jakości. To właśnie dzięki takim spotkaniom tradycja staje się żywa – nie zamknięta w muzealnej gablocie, lecz obecna w codzienności i ubrana w nową formę.
